ไม่รู้จะตั้งหัวข้อว่าอะไรดีครับ

วันก่อน ผมเห็นน้องๆ มายกมือไหว้ผม น้องๆ เข้ามาล่าลายเซ็น ผมก็นึกขึ้นได้ … เราเป็นปีสองแล้วนี่หว่า ตลอดปีหนึ่งของเราเราทำอะไรไปบ้างนะ? เราช่วยงานวิชาการในรุ่น จริงๆ ก็ไม่ค่อยได้ทำเท่า เพื่อน คน อื่นๆ หรอกครับ ก็เท่าที่ทำได้เหมือนกัน ปกติจะป่วยบ่อยอะนะ

ผมมีความรัก … ที่เหมือนจะเป็นรักต้องห้ามมากกว่า (เรื่องมันซับซ้อน แต่ไม่เกี่ยวกับเกย์แน่นอน) แต่ทำไมยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุก็ไม่รู้สิ ตอนแรกนึกว่าจะมีคนต่อต้านเยอะ ที่ไหนได้ มีคนแอบเชียร์ด้วยเว้ย … ตอนนี้ คนที่ผมแอบรักนั้นก็คงไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ เห็นผมคุยไปเรียกไปก็ไม่ตอบ ถึงจะออนอยู่ก็เถอะ บางที ส่งข้อความไปเสร็จก็ออฟหายไปเลย ไม่รู้ทำไม แต่ผมเข้าใจครับ ชีวิตคนที่ผมชอบ น่าจะดีกว่ามาคลุกคลีกับคนไร้สาระอย่างผมไปวันๆ สู้ๆ นะครับ

ผมทำงานจนเหนื่อย ถึงจะถูกมองว่าไม่ค่อยทุ่มเทเท่าไหร่ เพราะไม่ค่อยได้อยู่จนดึก แต่บางทีก็อยู่จนหิวจัด แต่ก็ไม่บอกใคร เพราะเพื่อนๆ ผมทำได้ ผมก็ต้องทำได้ บางทีผมง่วงก็หาทางฝืนสารพัดไม่ยอมหลับ แต่ส่วนใหญ่ก็ต้องขอตัวกลับบ้านจริงๆ เพราะถ้ากลับบ้านทั้งๆ ที่ง่วงจัดๆ อาจเป็นอันตรายกับตัวเองได้ ก็ขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำตัวไม่ค่อยมีประโยชน์เลย

เกรดผมก็งั้นๆ อย่าไปรู้เลยครับ หลายคนมองว่าผมเก่ง แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย เบื้องหลังของผมต้องการมากกว่านี้ ผมรู้สึกว่าเป็นคนที่ไร้ค่า แข่งขันอะไรกับใครก็ไม่ได้เรื่อง บางคนพยายามยกย่องผม แต่ผมว่าเขาอยากให้ผมถูกหมั่นไส้มากกว่า เพราะทุกครั้งที่บางคนพูดแบบนั้น ผมก็ถูกหมั่นไส้ทุกที ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้ว 555+

แต่ก็บ่นไปงั้นแหละครับ ที่สำคัญคือ เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง มากกว่า จริงๆ ก็หลายอย่าง แต่ละอย่างก็ได้มาจากประสบการณ์ที่ไม่ค่อยจะน่าชื่นชมเท่าไหร่ทั้งนั้นครับ … แต่ยังไงก็จะยังฝากไว้ เป็นข้อคิด คนอื่นจะได้ไม่ทำอะไรโง่ๆ อย่างที่ผมทำ

  • สังคมมหาวิทยาลัยเป็นสังคมที่เปิดกว้าง การเรียนรู้ต้องช่วยเหลือกัน จะทำตัวเป็นหอคอยงาช้างไม่ได้ ห้ามมีโลกส่วนตัวสูง
  • อย่าพูดมาก ยิ่งพูดน้อยเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีกับคนรอบข้างมากขึ้นเท่านั้น
  • จะเรียนวิศวกรรมศาสตร์หรือวิทยาศาสตร์ จงคิดด้วยสมอง อย่าคิดด้วยใจ
  • คุณธรรม ศักดิ์ศรี กินไม่ได้ แต่ถ้าไม่มี ก็ไม่ใช่คน
  • ถ้าคิดจะเลว จงรู้ตัวว่าเลว อย่าไปสำคัญว่าเป็นของดี
  • ความเป็นรุ่น ความสามัคคี ก็กินไม่ได้ แต่ทำให้เราไม่อดตายได้
  • คำว่า “วิศวกรรมคอมพิวเตอร์” มีขอบเขตกว้าง แต่ขอบเขตดังกล่าวนั้นจำกัด การที่คุณใช้โปรแกรมประยุกต์เป็น ไม่ได้แปลว่าคุณจะเป็น “นักคอมพิวเตอร์” ได้
  • เช่นเดียวกัน แค่คุณโปรแกรม socket ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะจู่โจมระบบใครก็ได้ จริงอยู่ว่ามัน “เฉยๆ” ในแง่ของ “จริยธรรมที่จับต้องไม่ได้” แต่คุณโอหังเกินไปหรือเปล่าที่จะคิดแบบนั้น?
  • อย่าปีนเกลียว
  • ถึงจะบอกให้ช่วยกันเรียน ก็ไม่ได้แปลว่าต้อง “open-source” การบ้านตัวเองให้เพื่อน
  • รั่วมาก อาจถึงตาย (ไม่ได้หมายถึงไฟรั่ว)
  • โปรเจคที่ขายได้ เกิดจากไอเดียที่ดี การลงมือทำที่ดี และเพื่อนร่วมทีมที่ดี ฝีมือเดี่ยวๆ ต่างคนต่างทำ ไปไม่รอดหรอก
  • อย่าบ่น ปัญหาในใจก็เก็บไว้ในใจ อย่าให้คนอื่นมาเดือดร้อนด้วย
  • ตั้งมาตรฐานตัวเองสูง คนอื่นจะมองว่าบ้า เอาเหี้ยไรนักหนา เรียนให้จบก่อนเหอะ … อย่าให้คนอื่นมาทำลายเป้าหมายของเรา
  • อย่าดูหมิ่น อุดมการณ์และ/หรือปรัชญาของคนอื่น การกระทำดังกล่าวเท่ากับเป็นการเหยียดหยามวิถีชีวิตของเขาด้วย
  • อย่าดูถูกความไม่รู้ของคนอื่น นั่นเท่ากับว่าเราดูถูกตัวเองในอดีตไปด้วย

จริงๆ ยังมีอีกเยอะ แต่ไว้แค่นี้ก่อนละกัน แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ บางครั้ง ดราม่าก็ทำให้เราหัดยอมรับคนอื่นบ้าง (พูดจริงๆ นะ)

บ่นพอแล้ว ขอบคุณครับ มีอะไรก็เมนท์ได้ตามสะดวก ^ ^”